سایت همراهان عرفان کیهانی (حلقه)

سرچشمه عشق

به نام بی نام او

سیاوش عیلامی

آنگاه که به چهره ات خیره شدم، از خود پرسیدم، چرا تنها ترا دوست دارم؟ اگر ترا هیچگاه نمی دیدم، آیا هرگز عاشق نمی شدم ؟ آیا بجای تو دیگری را به همین اندازه دوست نمی داشتم، یا شاید بیشتر ؟. آیا عشق چشمه ایست درون من، که تو آنرا برایم کشف کرده ای؟

آیا واقعاً باید در جهان تنها یکی را دوست داشت ؟. اگر من عاشق دیگری می شدم و سپس ترا می دیدم، آیا تو یک بیگانه نمی بودی ؟

پس تو معشوق منی نه عشق من. من این چشمه هستی ام را به سوی تو روانه کرده ام بی آنکه در نهانم به سراغ سرچشمه عشق روم. این چشمه معنا و توان زندگیست. از آندم که درون این چشمه شناورم، احساس می کنم، نیروئی مرا به سوئی می برد که در مسیرش ترا می بینم که همراه من شناوری. اگر وصل نهایت عشق است، پس چرا این چشمه هنوز می جوشد و در حال جریانست، این چشمه عشق، ما را به کدام سو هدایت می کند که اشتیاق، پیش از من می شتابد؟

شاید وصل، یکی از درسهای عشق باشد. شاید معشوقی دیگر در راهست، معشوقی یا عاشقی برای هردوی ما ؟.

باید به سرچشمه عشق و زندگی برویم تا روح عشق را بیابیم، عشق حقیقی را. آنجا دیگر بین تو، من و آن دیگری فرقی وجود ندارد. آنجا ما، هم معشوقیم و هم عاشق، نه خود هستیم و نه از آن خود. می بینیم که آن دیگری، همان آشنای دیرین دلست که از ازل همراه ما بوده و اکنون در سرچشمه عشق، منتظر ماست تا به او بپیوندیم، وه که عشق زیبا ترین وسیله برای رسیدن به معشوق است.

زنهار، زمانی که به وعدگاه می رسیم، نه تو هستی، نه من و نه آن دیگری، آنچه می ماند، چشمه عشق است که دیگران در آن شناورند.

© کپی رایت توسط : سایت همراهان عرفان کیهانی (حلقه) (کلیه حقوق مادی و معنوی مربوط و متعلق به این سایت است.)
کپی برداری مطالب با ذکر منبع امکان پذیر است .

(تعداد بازدید : 1324 بار)

[ بازگشت ]